Strona dla uczniów technikum sanitarnego 

 

Strona główna

Galeria Mapa strony Historia Kontakt      

Technik urządzeń sanitarnych

 

     Organizacja robót budowlanych ← powrót

 
Ustawy i rozporządzenia

  6. Przedmiar robót i kosztorysowanie.


 

Przedmiar robót – zestawienie rodzajów i ilości robot podstawowych, które są przewidywane do wykonania (według kolejności technologicznej), wraz z ich szczegółowym opisem i wyliczeniami.

Zestawienie to sporządza się przed wykonaniem robot, na podstawie dokumentacji projektowej oraz specyfikacji technicznych wykonania i odbioru robot budowlanych.

 

Robota podstawowa – określonego rodzaju prace, które po ich wykonaniu są możliwe do odebrania pod względem ilości i wymogów jakościowych, np. wykopy fundamentowe.

Roboty podstawowe mogą charakteryzować się rożnym stopniem scalenia (agregacji) zależnie od zakresu czynności, które obejmują.

 

Dokumentacja stanowiąca podstawę do sporządzenia przedmiaru robot powinna zawierać:

  1. projekt wykonawczy obiektu wraz z opisem technicznym i rysunkami, niezbędny do obliczenia ilości wszystkich robot

  2. specyfikacja techniczna wykonania i odbioru robot – opracowanie zawierające zbiory wymagań dotyczących sposobu wykonania i jakości robot budowlanych uzupełnione określeniem zakresu czynności, które powinny być ujęte w cenach poszczególnych pozycji przedmiaru, oraz wskazaniem podstaw określających zasady przedmiarowania

  3. założenia wyjściowe do kosztorysowania – ustalone przez zamawiającego dane techniczne, technologiczne i organizacyjne, nieokreślone w dokumentacji projektowej i specyfikacjach technicznych wykonania robot budowlanych, a mające wpływ na zakres robot i wysokość ceny kosztorysowej.

 

Do robot ziemnych zaliczamy:

  1. wycinanie drzew i karczowanie pni (ręczne lub mechaniczne)

  1. zdjęcie wierzchniej warstwy ziemi urodzajnej (humusu) lub darni

  2. wykonywanie wykopów

  3. zasypywanie wykopów, czyli tzw. zasypy

  4. wykonywanie nasypów

  5. plantowanie terenu,

  6. deskowanie ścian wykopu

  7. odwanianie wykopów

  8. roboty ziemne branżowe (lotniskowe,

  9. hydrotechniczne, melioracyjne)

  10. darniowanie, humusowanie i umacnianie skarp

  11. umacnianie rowów i ścian kanałów elementami prefabrykowanymi i narzutem kamiennym

  12. kruszenie i odspajanie gruntów skalistych.

 

Robotom ziemnym towarzyszą:

1.      prace pomiarowe

2.      układanie, a po zakończeniu robót rozbieranie torów i rozjazdów dla środków transportu szynowego

3.      wykonanie czasowych dróg kołowych i placów (z płyt żelbetowych lub żużla paleniskowego), ich utrzymanie i rozbiórkę.

 

Czynniki wpływające na pracochłonność robot ziemnych

Spoistość gruntu – miara trudności odspojenia gruntu. Dla potrzeb kosztorysowania wszystkie grunty podzielono na 10 kategorii.

1.      Rodzaj wykopu

2.      głębokość wykopu

3.      poziom wody gruntowej

4.      odwodnienie wykopów

5.      ilość robot

6.      spulchnienie gruntu

ODWADNIANIE WYKOPÓW

Wyróżniamy trzy sposoby odwadniania wykopów:

  1. odwodnianie powierzchniowe (pompowanie wody bezpośrednio z wykopu, obniżenie zwierciadła wody przez utworzenie tzw. depresji )

  2. odwodnianie wgłębne (obniżenie poziomu wody gruntowej za pomocą studni depresyjnych lub igłofiltrów)

  3. drenaż

Przy wyborze sposobu odwadniania decydują przede wszystkim miejscowe warunki gruntowo-wodne.

 

Główne zastosowania instalacji igłofiltrowych:

  1. Okresowe odwodnienie – obniżenie poziomu wody dla prac konstrukcyjnych i inżynieryjnych wymagających wykopów sięgających poniżej naturalnego poziomu wód gruntowych

  2. Odwadnianie wykopów budowlanych

  3. Ogólne obniżenie poziomu wód gruntowych

  4. Odwadnianie geotechniczne: obniżenie poziomu wody celem zwiększenia konsolidacji i stabilności gruntu, redukcji obsunięć itp.

Rys. Odwadnianie wykopu przy użyciu igłofiltrów.

 

Zasady przedmiarowania robót ziemnych

 

Przed przystąpieniem do obliczenia ilości robót ziemnych należy uzyskać informacje o:

  1. kategorii gruntów, a w razie występowania różnych gruntów o udziale procentowym gruntów poszczególnych kategorii w robotach ziemnych ogółem

  2. poziomie wody gruntowej, sposobach jego obniżenia, intensywności dopływu  sposobach wykonania wykopów i nasypów oraz przemieszczenia ziemi: zmechanizowany lub ręczny, wykopy skarpowe ( o ścianach pochyłych) lub ze ścianami pionowymi.

 

Jeżeli roboty ziemne będą wykonywane w sposób zmechanizowany, trzeba znać:

  1. rodzaj, typ i charakterystykę przewidywanych maszyn, sposób przemieszczania gruntu – rodzaju transportu (samochodowy, szynowy, praca na odkład itp.)

  2. charakterystykę środków transportu technologicznego

  3. dane o występowaniu gruntów oblepiających

  4. rodzaj maszyn do zagęszczania nasypów.

Sporządza się na odpowiednim formularzu w postaci tabeli, która zawiera następujące kolumny:

    • Kol. 1 - Kolejna numeracja pozycji kalkulacyjnej, którą należy zachować w następnych formularzach kosztorysu

    • Kol.2 – Symbole podstaw do ustalenia jednostki przedmiaru oraz numer lub numery rysunków i ewentualne oznaczenia podanych w nich fragmentów konstrukcji niezbędnych do obliczenia ilości robot

 

    • Kol. 3 – Nazwa rodzaju lub elementu robot wraz z pełnym opisem pozycji kosztorysowej i obliczeniem ilości robot

    • Kol. 4 – Jednostka miary procesów roboczych zawartych w poszczególnych

    • pozycjach kosztorysu, a wynikająca z podstaw zapisanych w Kol.2 (KNR – nr; Tab. nr; Kol. nr)

    • Kol. 5 – Sumaryczna ilość robot wynikająca ze szczegółowych obliczeń Kol. 3

Rys.2 Fragment przedmiaru robót instalacyjnych.

 

Katalogi nakładów rzeczowych

Katalogi nakładów rzeczowych – zawierają nakłady rzeczowe na elementy lub roboty występujące w budownictwie. Katalogi nakładcze dzielimy na:

  1. Katalogi Nakładów Rzeczowych (KNR)

  2. Katalogi Scalonych Nakładów Rzeczowych (KSNR)

  3. Katalogi Norm Pracy (KNP)

  4. Katalogi Zakładowe

  5. Kosztorysowe Normy Nakładów Rzeczowych (KNNR)

KNR składa się z:

  1. części ogólnej

  2. założeń ogólnych

  3. Rozdziałów zawierających założenia szczegółowe wraz z tablicami, w których są podane nakłady na określony typ robot (budowlanych, instalacyjnych, itp.)

 

Część ogólna określa:

    • zakres stosowania katalogu

    • układ katalogu (forma graficzna, objaśnienia symboli, itd.)

Założenia ogólne katalogu można podzielić na:

    • warunki techniczne i organizacyjne wykonywanych robot

    • założenia kalkulacyjne i wyjaśnienia uzupełniające do kosztorysowania robot

 

Każdy rozdział katalogu składa się z założeń szczegółowych określających:

·         zakres stosowania nakładów rzeczowych

·         założenia kalkulacyjne dla robót występujących w rozdziale

·         warunki techniczne (i organizacyjne) dla robót występujących w rozdziale zasady przedmiarowania

·         warunki specjalne

 

KOSZTORYS INWESTORSKI

 

Wykonywany jest przez zamawiającego (inwestora) lub jednostkę działającą na jego zlecenie (firma lub inne jednostki). Zawiera on orientacyjny koszt wykonania robót inwestycyjnych, który jest skłonny ponieść inwestor przy ich realizacji.

Podstawą sporządzenia kosztorysu inwestorskiego stanowią:

  1. dokumentacja projektowa

  2. specyfikacja techniczna wykonania i odbioru robót

  3. przedmiar robót

  4. założenia wyjściowe do kosztorysowania

  5. ceny jednostkowe – dla kalkulacji uproszczonej

  6. jednostkowe nakłady rzeczowe zawarte w katalogach lub ustalone na podstawie kalkulacji indywidualnej – dla kalkulacji szczegółowej

  7. ceny jednostkowe czynników produkcji (Cr, Cmn, Cs) oraz wskaźniki kosztów pośrednich i narzutu zysku – dla kalkulacji szczegółowej

  8. zasady obliczania podatków od towarów i usług (VAT).

 

UPROSZCZONA METODA KALKULACJI KOSZTORYSOWEJ

 

Kalkulacja uproszczona polega na obliczeniu ceny kosztorysowej jako sumy iloczynów odpowiednio ustalonych jednostek przedmiarowych i cen jednostkowych, z uwzględnieniem podatku od towarów i usług (VAT).

Ck = ΣL * Cj + PV

gdzie:

Ck – cena kosztorysowa,

L - ilość ustalonych jednostek przedmiarowych,

Cj – ceny jednostkowe dla ustalonych jednostek przedmiarowych,

PV – podatek od towarów i usług (VAT), naliczony zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Cenę kosztorysową można obliczać na różnych poziomach agregacji robót.

Poziomy agregacji robót:

  1. roboty (roboty podstawowe) – stopień scalenia jak w KNR, KNNR

  2. roboty scalone ( asortymenty robót),

  3. elementy scalone( elementy obiektów) – stopień scalenia niejednolity, wykorzystywane jako nośniki cen,

  4. obiekty – stopień scalenia odpowiadający definicji obiektu budowlanego.

 

JEDNOSTKI PRZEDMIAROWE W KALKULACJI UPROSZCZONEJ

 

Zależą od poziomu agregacji robót, na którym obliczana jest cena kosztorysowa

 

·         dla robót podstawowych jednostki przedmiarowe oraz zasady obliczania ich ilości są szczegółowo przedstawione w zasadach przedmiarowania podanych w katalogach zawierających

·         jednostkowe nakłady rzeczowe oraz szczegółowe opisy robót dla jed. przedmiarowych na wyższych poziomach agregacji robót brakuje jednolicie określonych jednostek miary oraz zasad obliczania ich ilości. Dlatego w przedmiarze robót należy wskazać podstawy do ustalenia szczegółowego opisu robót lub podać wprost szczegółowe opisy robót, z wyszczególnieniem i opisem czynności składowych, wskazaniem jednostek miary i sposobów obliczania robót.

 

PODSTAWY CENOWE KALKULACJI UPROSZCZONEJ

 

Ceny jednostkowe można ustalać na podstawie:

  1. kalkulacji własnej wykonawcy robót,

  2. publikowanych informacji o cenach jednostkowych,

  3. dwustronnych negocjacji.

O wyborze rodzaju cen jednostkowych decydują postanowienia danych wyjściowych do kosztorysowania.

KALKULACJA UPROSZCZONA

Cena jednostkowa dla określonej roboty scalonej:

Cj = Rj +Mnj + Sj + Kpj +Zj

gdzie:

Rj – wartość kosztorysowa robocizny na jednostkę przedmiarową

Mnj - wartość kosztorysowa materiałów na jednostkę przedmiarową robót, obliczoną w cenach nabycia materiałów,

Sj - wartość kosztorysowa pracy sprzętu na jednostkę przedmiarową

Kpj – koszty pośrednie na jednostkę przedmiarową

Zj – zysk kalkulacyjny na jednostkę przedmiarową

 

SZCZEGÓŁOWA METODA KALKULACJI KOSZTORYSOWEJ

Kalkulacja szczegółowa polega na obliczeniu ceny kosztorysowej obiektu lub robót budowlanych jako sumy iloczynów: ilości jednostek przedmiarowych, jednostkowych nakładów rzeczowych i ich cen oraz doliczonych odpowiednio kosztów pośrednich i zysku, z uwzględnieniem podatku od towarów i usług (VAT)

 

CK = R + S + M + KZ + KP +Z + PV

gdzie:

Ck – cena kosztorysowa określonego zakresu rzeczowego robót

R – koszty robocizny bezpośredniej

R = Σ(i nr cr)

i – liczba robót

nr – norma jednostkowa robocizny [r.godz./jedn.]

cr – cena jednostkowa robocizny [ zł/godz.]

S – koszty pracy sprzętu oraz środków transportu technologicznego wraz

z kosztami jednorazowymi

S = Σ(i ns cs)

ns – norma jednostkowa sprzętu [m.godz./jedn.]

cs – cena jednostkowa sprzętu [ zł/m.godz.]

M – koszty materiałów bezpośrednich

M = Σ(i nm cm)

nm – norma jednostkowa materiału [ile/jedn.]

cm – cena jednostkowa materiału [ zł/jedn.]

Kz – koszty zakupu materiałów łącznie z kosztami transportu zewnętrznego, ale bez kosztów zaopatrzenia i składowania materiałów, gdyż są one uwzględnione w kosztach ogólnych

Kp – koszty pośrednie

Z - zysk

PV - podatek od towarów i usług (VAT), naliczony zgodnie z obowiązującymi przepisami.

 

R = Σ(i nr cr)

i – liczba robót

nr – norma jednostkowa robocizny [r.godz./jedn.]

cr – cena jednostkowa robocizny [ zł/godz.]

 

Jednostkowe nakłady rzeczowe robocizny (nr ) przyjmuje się z katalogów lub ustala na podstawie analiz indywidualnych. Określają one ilości roboczogodzin dla wszystkich czynności, wymienionych w szczegółowych opisach robót przy poszczególnych pozycjach kosztorysowych, oraz 5% rezerwy na czynności pomocnicze.

Zgodnie z Zarządzeniem Nr 6 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 lipca 1985 r., wprowadzono do obliczonych w KNR norm scalonych robocizny, stosowanie współczynnika przeliczeniowego 0,995 ( nie dotyczy KNR 4-01, 4-02; 4-03 i 2-25). Godzinowa stawka robocizny kosztorysowej obejmuje wszystkie składniki zaliczane do wynagrodzeń oraz koszty pochodne naliczane od wynagrodzeń, a w szczególności:

·         płace zasadnicze,

·         premie regulaminowe,

·         płace dodatkowe (dodatki stażowe, inne dodatki regulaminowe),

·         płace uzupełniające ( wynagrodzenia za urlopy, inne płatne nieobecności, zasiłki chorobowe, odprawy emerytalne, nagrody jubileuszowe),

·         obligatoryjne obciążenia płac,

·         odpisy na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych.

Szczegółowe informacje dotyczące kalkulacji stawki robocizny podane są w Załączniku do Zarządzania Nr 21 MGPiB z dnia 7 grudnia 1998 r. w sprawie metod kosztorysowania obiektów i robót budowlanych.

S = Σ(i ns cs)

ns – norma jednostkowa sprzętu [m.godz./jedn.]

cs – cena jednostkowa sprzętu [ zł/m.godz.]

Jednostkowe nakłady rzeczowe pracy sprzętu i środków transportu technologicznego (ns ) przyjmuje się z katalogów lub ustala na podstawie analiz indywidualnych. Określają one ilości maszynogodzin jednostek sprzętowych, niezbędnych do wykonania robót ujętych w poszczególnych pozycjach kosztorysowych, z uwzględnieniem przestojów wynikających z procesu technologicznego.

cs – cena jednostkowa sprzętu [ zł/m.godz.]

Ceny jednostkowe pracy sprzętu lub środków transportu technologicznego obejmują:

  1. kosztorysową cenę najmu jednostki sprzętowej lub transportowej wraz z kosztami obsługi etatowej,

  2. koszty jednorazowe, jeżeli nie zostały one już uwzględnione w cenie najmu

Koszty jednorazowe są to koszty, które obejmują dostarczenie, montaż i demontaż sprzętu na budowie, transport po zakończeniu budowy, wyładowanie i załadowanie na środek transportu oraz przezbrojenie na miejscu pracy.

Kosztorysowa cena najmu pracy sprzętu obejmuje:

  1. amortyzację sprzętu,

  2. naprawy i obsługiwanie techniczne sprzętu,

  3. etatową obsługę sprzętu,

  4. paliwo i materiały smarne,

  5. koszty ogólne bazy sprzętowej,

  6. zysk

Cenę najmu sprzętu ustala się na podstawie:

  1. kalkulacji i informacji własnych

  2. publikowanych informacji o cenach najmu sprzętu,

  3. negocjacji między wykonawcą i zamawiającym.

 

M = Σ(i nm cm)

nm – norma jednostkowa materiału [ile/jedn.]

cm – cena jednostkowa materiału [ zł/jedn.]

 

Jednostkowe nakłady rzeczowe materiałów (nm ) przyjmuje się z katalogów lub ustala na podstawie analiz indywidualnych. Określają one ilości wyszczególnionych rodzajów materiałów, wyrobów lub prefabrykatów, a także maszyn i urządzeń montowanych na stałe, niezbędnych do wykonania robót ujętych w poszczególnych pozycjach kosztorysowych, z uwzględnieniem ubytków i odpadów powstających w procesie wbudowania. W nakładach materiałów uwzględnia się również ilości materiałów pomocniczych według zasad podanych w odpowiednich katalogach lub wynikających z analiz indywidualnych.

Metodą wskaźnikową koszty zakupu określa się na podstawie zależności:

Kz = kz/100 * M

gdzie:

Kz - koszty zakupu materiałów,

kz - procentowy wskaźnik kosztów zakupu,

M - koszty bezpośrednie materiałów.

Wielkość wskaźnika kz przyjmuje się na podstawie:

  1. kalkulacji własnej,

  2. publikowanych informacji,

  3. negocjacji między wykonawcą i zamawiającym

 

KOSZTY POŚREDNIE

Kp =kp/100 * (R + S)

gdzie:

Kp - kalkulowane koszty pośrednie, zł

kp - stawka procentowa kosztów pośrednich,

R i S - koszty bezpośrednie robocizny oraz pracy sprzętu budowlanego, zł.

 

W skład kosztów pośrednich wchodzą:

  1. koszty ogólne budowy

  2. koszty zarządu przedsiębiorstwa wykonawczego

 

Koszty ogólne budowy obejmują:

  1. płace i narzuty na płace stałego personelu budowy,

  2. koszty zużycia zaplecza budowy,

  3. koszty narzędzi i drobnego sprzętu,

  4. koszty bezpieczeństwa i higieny pracy,

  5. koszty zatrudnienia pracowników zamiejscowych

  6. inne koszty (koszty zużycia energii i wody, ogrzewania obiektów zaplecza itp.) zaliczane przez wykonawcę do kosztów ogólnych budowy.

Koszty zarządu obejmują:

  1. płace i narzuty na płace pracowników zarządu,

  2. koszty delegacji i przejazdów,

  3. koszty eksploatacji słuŜbowych samochodów osobowych,

  4. koszty biurowe i utrzymania obiektów ogólnego przeznaczenia,

  5. amortyzację i remonty środków trwałych,

  6. czynsze i ubezpieczenia,

  7. inne koszty zaliczane przez wykonawcę do kosztów zarządu.

 

ZYSK

Z =z/100 * (R + S +Kp)

gdzie:

Z - kwota zysku, zł

z - stawka procentowa zysku,

R i S - koszty bezpośrednie robocizny oraz pracy sprzętu budowlanego (z opracowanego kosztorysu), zł

Kp - kalkulowane koszty pośrednie, zł.

Rys. Przykład tabeli kosztorysowej.

 

TABELA ELEMENTÓW SCALONYCH

Zawiera zestawienie wartości wyliczonych i zsumowanych w elementach obiektu, zbiorczych rodzajach robót lub rodzajach robót. W tabeli podsumowuje się poszczególne składniki kalkulacyjne oraz podaje wartości ogółem. Suma ustalonych w ten sposób kwot stanowi wartość kosztorysową robót budowlanych.

W tabeli elementów scalonych należy obliczyć wskaźniki techniczno-ekonomiczne, określające wartość jednostki elementu i obiektu.

Wskaźniki kosztów pełnią następującą rolę:

  1. kontrolują prawidłowość ekonomiczną rozwiązań projektowych,

  2. stwarzają dane do dalszych analiz oraz porównań ekonomicznych, jak również pozwalają śledzić efekty wprowadzanego postępu technicznego.

Przyczyny zastosowania kalkulacji własnej w kosztorysie:

  1. Brak nakładów normatywnych dla poszukiwanych robót lub konstrukcji

  1. Roboty pod względem konstrukcyjnym (materiałowym) odbiegają w części lub w całości od przyjętych w katalogu

  1. Warunki wykonania robot odbiegają od przeciętnych lub przyjętych w katalogu

  2. Technologia i organizacja wykonania robot jest różna (odbiega znacznie) od zastosowanej w katalogu

  3. Ustalenia w założeniach lub danych wyjściowych do projektowania.

Rys. tabela elementów scalonych

 

 

 

 

 

Testy
Egzamin zawodowy
Materiały do zajęć
Vademecum instalacji sanitarnych

Ciekawe linki


 

 Internetowe liczniki